سوالای آسمونی ....

سرم رو رو به آسمون گرفتم و دارم راه می رم .... انقدر نرم که حتی شن های بیابون از جاشون تکون هم نمی خورند . شاید هم اصلا حرکت نمی کنم ! از خدا دلیلش رو پرسیدم گفت خودت چی فکر می کنی ؟؟ گفتم من که اصلا فکر نمی کنم .
گفت پس برو .
بازم رفتم ولی از جام تکون نخوردم . بازم ازش سوال کردم ولی دیگه جوابمو نداد .

هنوزم دارم میرم و  منتظرم که بگه چقدر از راه مونده ولی خوب ... اگه اون خدا هست و منم انسانم نه این راه تموم میشه نه سوال های من ....

این داستان های منم شده حکایت شعر نو گفتن شهریار !!! سر و ته اش معلوم نیست و حالا حالاها هم معلوم نمیشه !



تهيه شده توسط Noise در تاريخ شنبه ۳۱ فروردين ۸۷ ساعت ۰۳:۰۲ | نظرات (5)

قانون طبیعت ....

در حقیقت هرچقدر هم که دور گل ها درخت های بلند و مستحکم سر بر افراشته باشن باز هم گل ها نورشون رو دریافت می کنند چون یکی از دلایل خلق خورشید این بود که زیبایی هارو حفظ کنه .


تهيه شده توسط Noise در تاريخ دوشنبه ۲۶ فروردين ۸۷ ساعت ۰۲:۴۴ | نظرات (15)

نشانه بی انتها ....

امروز داشتم به عنوان تمرین این کانسپت رو طراحی می کردم و وقتی داشتم تجزیه تحلیلش می کردم به نتیجه جالبی رسیدم . اگه از دید مفهومی به تصویر نگاه کنید گیتار اشاره مستقیمی به صلیب داره . صلیب هم به گیتار اشاره می کنه . کلاه دید شمارو بسوی پنجره هدایت می کنه ولی اشاره ای به در نشده . وقتی به در نگاه می کنیم در نیمه باز به داخلش اشاره می کنه و ..... اینجا کار تصویر تمام شده و به هدفش رسیده . در حقیقت تمام اجزای این تصویر در یک رتبه قرار دارند ولی سیاهی ورودی به اتاق میشه گفت از همه اونها ارجحیت بیشتری داره بطوری که وقتی چشممون بهش می رسه چند لحظه ای ناخودآگاه متوقف میشیم. به این می گن یک کامپوزیشن فوق العاده .


تهيه شده توسط Noise در تاريخ جمعه ۲۳ فروردين ۸۷ ساعت ۰۳:۰۵ | نظرات (10)

رها کردن ... یا رها شدن ...

خوب همون طور که قول داده بودم می خوام بیشتر به عکس های عکاسان معروف از جمله ربکا (Rebekka ) بپردازم . این عکس احساس خوبی به من میده . مثل رها کردن همه چیز در بهترین ( یا شاید بدترین ) شرایط می مونه . باور کنید انقدر احساس خوبی به آدم میده که ممکنه معتادش بشی. دیگه فردا خیال این رو نداری که آینده چه اتفاقی می خواد بیفته ... این ترم دانشگاه رو قبول می شی یا نه .... بقیه در موردت چی فکر می کنن و .....

یه نکته ای که هست اینه که درست اینه که آدم همه چیز رو رها کنه ... یا همه چیز .. آدم رو رها کنه . این دو تا خیلی با هم فرق می کنند ولی خوب ... مهم اون رهاییه که همه ما حداقل یکبار باید تجربش کنیم .

پ.ن : مطلب قبلیم که درباره کاوه یغمائی بود به دلیل یه اشتباه خودم پاک شد . واقعا متاسفم سعی می کنم در آینده مطلب دیگه ای درباره کاوه عزیز بنویسم .



تهيه شده توسط Noise در تاريخ سه شنبه ۲۰ فروردين ۸۷ ساعت ۰۸:۲۹ | نظرات (8)

یادی از پوپک گلدره ...

امروز توی یکی از فتوبلاگ ها مطلبی از پوپک گلدره عزیز دیدم که دلم نیومد اینجا نگذارمش . من از سریال رویای شیرین بهروز بقایی با پوپک آشنا شدم . بازی ساده و دلنشینش از همون موقع بخوبی بیادم مونده .... در حقیقت انقدر ثابت مونده بود که تا سریال نرگس نگهش داشتم و بعد ....


  پوپَک گُلدَره (۱۳۵۰ - ۲۷ فروردین ۱۳۸۵) یکی از هنرپیشه‌های صاحب سبک و دوست داشتنی ایرانی است.

فعالیت هنری را با بازی در نمایش «پل» آغاز کرد و در سال ۱۳۷۵ در نماهنگ (ویدئو کلیپ) «رویای زمین» ظاهر شد. او ضمناً در مجموعه تلویزیونی ساعت خوش (۱۳۷۳) نیز بازی کرده بود. پوپک گلدره که با مجموعه ساعت خوش وارد کار بازیگری شد، بسرعت توانست شایستگی‌ها خود را در این عرصه نشان دهد که اوج آن بادریافت جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن برای فیلم سینمایی موج مرده، ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا رقم خورد. ایفای هنر در فیلم سینمایی سیندرلا، آخر بازی، سریال‌های تلویزیونی دنیای شیرین دریا، تئاتر شکارگاه ممنوع، ساعت خوش و ... را در کارنامه‌اش دارد. پوپک بیشتر، حضور خود را مرهون بازی در سریال تلویزیونی «دنیای شیرین دریا» است. بازی او در «موج مرده» تحسین منتقدین را برانگیخت و جایگاه او را در سینما تثبیت کرد. شروع از برنامهٔ طنز «ساعت خوش» تا دریافت دیپلم افتخار جشنواره سینمایی فجر راهی است بس دشوار که وی با پشتکار فراوان طی نمود. از بازیهای درخشان او می‌توان سریال مروارید سرخ و نرگس را نام برد. او که شهریور ۱۳۸۴ در جریان یک حادثه رانندگی به حالت اغما رفته بود در بیمارستان مهر تهران بستری شد و در تاریخ ۲۷ فروردین ۱۳۸۵ پس از ۸ ماه به‌سر بردن در اغما درگذشت

منبع : فتوبلاگ پوپک



تهيه شده توسط Noise در تاريخ 1387 ساعت ۱۲:۳۲ | نظرات (5)